Wist je dat ik zelf ook dans met alle delen van mezelf?

Mijn werk als Kindertolk leef ik ten volle.
Wat ik voor anderen in beeld breng doe ik natuurlijk ook voor mezelf.

Als iemand me zegt dat mijn meiden bofkonten zijn omdat ze zo liefdevol en open op kunnen groeien dan geef ik altijd terug dat dit een cadeau is wat we elkaar geven.
Zij spiegelen mij delen van mezelf waar ik nog naar mag kijken om vrijer te leven.
En ik breng mezelf in beeld, doorvoel en maak ruimte voor wat ik wel wil zodat zij daar geen last van hebben.

Tijdens mijn opleiding en daarna ben ik ook oude pijn tegen gekomen, met de daaruit volgende patronen en beperkende overtuigingen.
Precies zoals ik ouders (die signalen van hun kind willen leren lezen) help, zo heb ik mezelf ook geholpen, en nog.

Een voorbeeld daarvan is het staan voor wat ik neer zet met mijn coaching.
Het daadwerkelijk neerzetten is een proces wat ik samen met mijn jongste aan ben gegaan.
Want daar zit soms nog angst op, angst van wat de ander er van vind.
Zij spiegelt me daarin met haar astma.
Astma staat bij mijn spiegel voor ruimte innemen, blijven ademen bij angst gevoelens, en vooral om me niet te laten beperken door dit gevoel en de beperkende gedachtes in mijn hoofd maar met die angst gevoelens en mijn “monkey brain” gewoon stappen te blijven zetten.

Hoe ik dat doe?
Ik stel de gevoelens van angst die staan voor het bange kind in mij me gerust, en ben er voor ze, zoals je dat als een liefdevolle ouder zou doen. Dit is voor mij de belangrijkste fase.
Ik zie het patroon van willen vluchten (wat ik deed door me onzichtbaar en klein te maken en niet voor mijn kwaliteiten, visie en mening te staan), en bedank het, het heeft me namelijk ooit geholpen maar nu wil ik het anders.
Ik noem mijn hoofd lief aapje, lief aapje met gedachtes en uitingen die ik liefdevol zeg dat ik ze nu niet meer nodig heb en buig de gedachtes om tot positieve.
Als ik deze stappen zet dan komt als vanzelf mijn puurste ik weer naar boven, wie ik was bij geboorte: de kwaliteit van een open spiegel die alles ziet, alles benoemd (ook de donkere delen), en alles liefdevol aanvaard bij mezelf en de ander. De brug die ik vorm voor mezelf en anderen tussen alle uiterste en daarin de balans terug breng.

En zo dans ik dan weer dankbaar verder met al mijn delen.
Doordat alles er mag zijn van mezelf verdween de spiegel van mijn jongste.
De astma is al lang geen beperking meer, ze speelt vrijuit, ze danst, rent, lacht voluit en is veel buiten waarbij ze haar stem luid laat horen iets waar ik vroeger schaamte bij voelde.

Als je moeder wordt krijg je de kans om je jeugd opnieuw te doorleven.

Het opnieuw doorleven van je jeugd maakt ruimte, niet om het te herschrijven maar wel om je niet meer te gedragen als gevolg van je jeugd en je kinderen de vrijheid te geven om hun eigen leven te leiden.


Wil je dit nou ook?
Bel me gerust voor een oriënterend gesprek.

Leren je kinderen van jou? Of leer jij van je kinderen?

Deze tijd vraagt ons om goed te kijken en te uiten wat we wel willen.
En om echt terug te gaan naar onszelf, wat hebben we nodig om goed voor onszelf te zorgen en voor ons gezin.
Om duidelijk te begrenzen binnen de mogelijkheden en tijd die er nu is.

Er word veel stress ervaren.
Je me-time staat onder druk, en dus simpel opladen wordt vaak vergeten.
Terwijl dit zo belangrijk is om goed te kunnen functioneren.

De meeste ouders die thuiswonende kinderen hebben ervaren momenteel dat ze teveel bordjes hebben en te weinig stokjes.
De keuze is eigenlijk heel simpel:

  • een aantal bordjes laten vallen,
  • meer stokjes regelen,
  • of bordjes uit handen geven.

Was het maar zo simpel.
Soms zie je zelf de oplossingen niet, of weet je niet goed wat je wil, of is niet helder wat bij jou en je gezin past.
Of rationeel weten we vaak wat we willen, maar zijn er dingen buiten ons die we belangrijker vinden. Dingen die gezonde zelfzorg ondermijnen.

Je kinderen spiegelen je hierin. Met gedrag wat je als lastig ervaart.
Maar ook met mooie eigenschappen, dingen die je zo mooi vind van ze.
Dit zijn ook uitnodigingen om op jezelf toe te passen.
Als je kijkt naar hun gedrag en wat goed is voor hen, leer je wat ook goed is voor jou.
Kinderen voelen aan wat ze nodig hebben om zich van binnen goed te voelen, om voor zichzelf te zorgen en zullen dit vanuit nature willen doen.

Kijk maar eens naar je kind, je zult verrast zijn wat ze ons willen leren.

Hulp nodig bij het vertalen van het gedrag?

www.jezelfgeheelinbeeld.nl

Pijn drukt op de bel

Je kind zegt bla bla bla als jij je man aan tafel een verhaal verteld over je werkdag van vandaag. Jij schiet in je boosheid. Wat zeg je?!?! De Hulk is er niks bij.
Je woede ontvlamt.
Dat vind ik ontzettend onbeleefd.
Ik ben gewoon iets aan het vertellen.
Ik luister toch ook altijd naar jou!!!!

Je kind kijkt naar zijn kopje thee waar een afbeelding van het merk blond op staat met een spreukwolkje waarin ‘bla bla bla’ staat. Wat hij net doodleuk op las.
En kijkt naar jou.
En jij schiet in de lach, jeetje sorry.
Mama is echt de Hulk soms.

Als iets je raakt dan voelt het alsof er op een pijnlijke knop in je lijf wordt gedrukt.
En dan ontvlamt een emotie die eronder ligt.
De trigger die buiten je af speelt heeft controle over iets wat in jou opgeslagen ligt.
Iemand zegt iets, er gebeurt iets, je leest iets, je kind doet iets.
Je wordt er door geraakt, en je weet dat het je meer raakt dan voor de situatie die zich voor doet eigenlijk nodig is. 
En dat de reactie dan ook heftiger is als je zou willen.

Pijn belt bij je aan, maar wat doe jij?
Stop je het weg, onderdruk je het.
Vlucht je? Loop je weg, ga je heel veel praten, zoek je afleiding, koop je een leuk jurkje voor jezelf, lekker wijntje, Facebook/instagram.
Of vecht je? Geef je de ander die je het nare gevoel geeft de schuld?
Wordt je boos.
Of bevries je, merk je aan je lijf dat je de gevoelens niet toe laat, stress de overhand neemt en alles uitschakelt.

Of houdt je het bij jezelf?
En doe je de deur voor de pijn gewoon open.
En zeg je hallo.
Wat kom je me vertellen?
En laat je de emoties door je heen golven.
Rauw zoals die soms is.
En kun je ook dat deel van jezelf zien.
Toelaten.

Het zou een heel hoop ruzies schelen op deze aardbol ?

Ons overlevingsmechanisme (vaak ontstaan in vroege jeugd) is een Hulk in het niet toelaten van bepaalde pijn.

Als iets je raakt (in het speciaal van je kind) dan kan ik je helpen met in kaart brengen van alle delen van jezelf.
Zodat ze allemaal zichtbaar worden.
Je ze kunt gaan toelaten.
En daarna kan je kiezen welk deel je bepalend laat zijn in je leven.

Oren heb je om mee te horen?

Ik zie het vaak; een kind dat niet luistert.
Een heel normaal verschijnsel als je het mij vraagt.
Want kinderen willen nou eenmaal niet luisteren.
Die willen ontdekken, genieten, op hun reflexen af gaan, op hun gevoel dingen doen.
En dan is luisteren naar een ander soms verrekte lastig!

Een kind kan in elk moment namelijk iets anders willen dan jij, zoals jij iets anders wilt dan je buurvrouw, je collega, of je vriendin.
Het zijn net mini mensjes met een eigen mening die kids.
En dat is natuurlijk fantastisch, een eigen mening.
Of niet?
Ik hoor je denken; een kind moet toch af en toe gewoon luisteren??

Ik zie het gebeuren om me heen en zelf vind ik dit ook nog één van de lastigste kinderen die niet luisteren.
Maar als je als ouder hier nou eens bij stil staat, luisterde jij wel graag naar je ouders? Luisterde jij altijd naar de juf? Of wilde je het stiekem ook gewoon anders?
Maar heb je het wel afgeleerd om niet te luisteren.
En luister je nog wel naar jezelf, naar je innerlijke leiding?
Of moet je vooral heel veel van jezelf.

Niet luisteren is een bekende verschijning in vertalingen.
Allemaal wel met een persoonlijke boodschap.
Wat maakt dat je het niet kan hebben dat je kind niet luistert.
Wat wordt er geraakt als je kind niet luistert.
Wat wil je kind je vertellen?

Als je geraakt wordt is er ALTIJD een boodschap.
Luister naar je kind en ontdek een stukje van jezelf, zoals jij vroeger was, wie je (weer) mag worden.

Onderweg

Kinderen spiegelen ons met hun gedrag, handelingen, spel en soms zelfs ziekte.

Mijn jongste spiegelt mij vaak hoe het ook kan, ook wel perspectief genoemd.

Tijdens een rit van de lokale supermarkt naar huis werd ik laatst weer even herinnert aan een ‘oude’ boodschap van haar.
Femke fietst namelijk heeerlijk zig- zaggend achter me. Tong uit haar mond, rondkijkend van alles genietend, zeeën van tijd en vooral helemaal in het moment.
Daar kon ik begin van dit jaar niet zo goed tegen. Ik dacht dan; fiets toch eens een beetje door. En soms stond ik te wachten en merkte ik dat ik van binnen zuchtte.

Ik zou geen Kindertolk zijn als ik het niet op mezelf zou toepassen en ik kwam erachter dat Femke me een heel mooi perspectief spiegelde.
Ik ben namelijk iemand die ‘onderweg’ altijd haast heeft.
Ontwikkelingen op persoonlijk vlak, mijn opleiding, nieuw werk, het kan me allemaal nooit snel genoeg gaan. En dat is eigenlijk altijd zo geweest in mijn leven. Nog niet het ene afgerond hebben en alweer met het volgende bezig.
Geen tijd nemen om even stil te staan.

Maar wat spiegelt ze me; een mooi perspectief.
Weet je hoe het ook kan mam? Geniet nou eens onderweg mam. Je pad van het leven is ook nu. En niet van waar wil ik heen, hoe snel kan ik er komen en wat moet ik allemaal doen om het te bereiken?
Nee Femke spiegelt me geniet. Kijk om je heen, en vooral je tempo mag naar beneden mam.
Dus ik, fiets inmiddels net zo langzaam, slingerend en met mijn tong uit mijn mond.

Emotieregulering

In momenten waarop je kind emoties toont die voor jou als ouder niet fijn voelen; lees huilen, boosheid, zeuren/dreinen word je als ouder soms getest.
Het kan namelijk heel indringend zijn om de emoties van je kind te zien en te voelen.
De situatie vraagt dus nogal wat van je en doet een beroep op je volwassenenrol.
Het klinkt makkelijk om als volwassene te reageren op emoties van je kind, maar dat is het lang niet altijd. Want jij bent ook weleens moe, overprikkeld, of had net iets anders aan je hoofd.
Maar het kan ook zijn dat je merkt dat de emoties van je kind je meer raken dan dat eigenlijk wenselijk is. Voor je het weet sta je zelf terug te schreeuwen alsof jullie even oud zijn. Dat terwijl het kind juist een volwassene nodig heeft die gewoon aanwezig kan zijn, rustig blijft, liefdevol reageert, luistert en niet oordeelt.
Als gevoelens er mogen zijn creëer je als kind namelijk een gezonde relatie met je gevoelens en kunnen kinderen bij verdriet, boosheid of andere ongemakken hun systeem sneller tot rust krijgen omdat de gevoelens er gewoon mogen zijn.
Emoties kunnen afvloeien en hun lijf komt weer tot rust.
Dit duurt vaak niet meer dan 90 seconde.

Worden ze hier niet goed in begeleid door ouders en mogen emoties er niet zijn dan ontstaat er een vergrote kans op een afwijkende emotie regulatie systeem en/of gevoelig afgesteld stress systeem. Dit zijn mensen die gewoonweg niet hebben geleerd hoe ze hun systeem gezond kunnen dempen. En hierdoor kunnen er later oude (onderdrukte) emoties omhoog blijven komen.

Een kermis aan emoties

En daar komt weer het besef dat je eigen bril de emoties van je kind verkleuren……
En dat je de stap mag maken uit je eigen hoofd naar het gevoel van je kind, en het kind wat in jou leeft.

Er ging wat aan vooraf:
We gingen gisteren naar de kermis.
De rit met zijn drieën in de spin, lachen, gillen, en zoals Femke dan schreeuwt; IK HEB KRIEBELS OVERAL!!!
Daarna in de rups, natuurlijk meerdere ritjes omdat Sanne de kwast zo goed kan pakken, of omdat hij zich zo makkelijk liet pakken (ik weet het nog steeds niet ?).
De meiden giebelen, gillen het uit van plezier en handen omhoog als hij achteruit gaat.
En ik glunder vanaf de kant, en daarin helpt het nummer van Pink dat door de boksen schalt voor mij natuurlijk ook mee.
Heerlijk!
Een suikerspin en een oliebol maakt de wandeling over de kermis voor mij helemaal af.
Oh neeeee mammmmm mag ik nog trampoline springen zegt Sanne met haar puppy ogen.
De dreigende wolken en wetend dat het om 17.00 heeeeeel hard gaat regenen maakt dat ik zeg, oké nog even springen maar dan gaan we echt.
Femke wil niet omdat ze echt helemaal onder de suikerspin zit en ik niets bij me heb om het er een beetje af te halen.
Sanne is inmiddels luidkeels en breed lachend aan het springen.
En Femke, 5 jaar, maar o zo slim, die met mijn oliebolservet haar gezicht schoonmaakt met de alcohol die bij de kaartjesmevrouw staat.
Femke is inmiddels schoon en die zegt: nu ik!
De regen begint en ik zeg; kom meiden we gaan, het gaat zo storten dus ik wil naar huis. Rennend naar de auto barst het los en zijn we net op tijd voor het grootste deel van de bui. In de auto genieten we nog na maar eenmaal thuis verteld Femke aan Mark dat ze niet mocht trampoline springen, en is ze heel boos.
Ik ben verbaast. Ze gaat op de bank liggen en duikt weg in haar boosheid.
Ik voel dat ik het wil temperen, ik hoor mezelf zeggen ga je nu van alles wat zo leuk was alleen zeggen wat je niet mocht?

En dan komt ie binnen, mijn eigen kleuring. Ik weet maar al te goed waar die vandaan komt. Als kind vond ik het zo moeilijk dat na elke leuk uitje mijn moeder in de auto altijd alles wat niet goed ging af kon vallen, en ik als kind altijd dacht; dat ga ik NOOIT!! doen.

Maar ik ben de andere kant van de medaille gaan belichten. Alles wat leuk was er laten zijn en alles wat niet leuk was wegstoppen. Het is een patroon wat een tijd geleden zichtbaar is geworden, en wat ik gelukkig snel herken.
Die gevoelens zijn van mij.

Dus ik laat Femke haar boosheid voelen, en lekker even op de bank in haar drama. En na een paar minuten zegt ze zelf: ik ben klaar met mijn boosheid.
En vervolgens komen de andere verhalen.

Weet je ieder mens heeft een eigen binnenwereld en reageert vanuit daar. Zo ook een kind. Als we onze eigen kleuring erover gooien en de emoties van het kind afkeuren dan leert een kind het af om zijn eigen reactie te tonen en zal het afstemmen op jou, op hoe jij reageert.
Een kind staat met zijn emoties dichtbij zijn/haar gevoel.
Laten we dat vooral zo houden, zodat het weet: Wat ik voel doet er toe.
Het is belangrijk dat een kind zelf een reactie mag hebben, zodat het afgestemd op zichzelf (met zelfvertrouwen) de wereld tegemoet kan treden.

Het is daarvoor wel belangrijk dat je weet in welk verhaal je getrokken wordt als ouder bij emoties van je kind. Want het kan zijn dat je zelf nog vanuit oude emoties reageert op je kind.

Kinderen willen het beste voor hun ouders

Moeder vertelt: Mijn kinderen hebben veel ruzie.
Ze willen niets meer delen. Ze geven elkaar weinig ruimte. En ze hebben continue strijd.
Wat me het meeste raakt is dat Julia niet bij Anne op de kamer mocht komen.
Terwijl Anne haar wel in haar kamer liet.
Anne was het zo zat! Het is niet eerlijk! Ik mag nooit in haar kamer komen en zij wel bij mij, schreeuwde ze. Anne is er zo klaar mee!
En nu is het de laatste maand zo dat Anne Julia niet meer in haar kamer laat

Bovenstaande tekst is een klein stukje van een verhaal van een moeder die bij me komt omdat ze merkt dat ze niet meer als liefdevolle ouder kan reageren. Dit omdat de ruzies tussen de kinderen haar zo raken. Ze wordt zo boos en verdrietig en kan er niet voor haar kinderen zijn.
Nadat ik moeder vroeg of ze het misschien herkent als ik “kamer” vertaal naar eigen ruimte; Ik was het zo zat! Het is niet eerlijk! Ik mag nooit in zijn eigen ruimte komen en hij wel bij mij, schreeuw ik. Ik ben er zo klaar mee!
En nu is het de laatste maand zo dat zelfs ik ……..niet meer in mijn eigen ruimte laat.

Ik vraag; Wie laat jou niet toe in zijn eigen ruimte en wie laat jij nu niet meer toe in jouw eigen ruimte?
Moeder schrikt. Ze wordt een beetje bleek en stil.
Vervolgens begint ze te huilen.
En blijft het stil.
Het kwartje valt….
Deze meiden spiegelden de relatie van hun ouders.

Ongemak voelen dat kun jij!!!!

Boosheid, irritatie, schaamte, afkeer, verdriet, neerslachtige gevoelens.
-Ze komen op bij gedachtes,
-Je voelt ze nadat er iets is gebeurt wat je niet leuk vindt,
-Ze komen op nadat je iets gezien hebt (bijvoorbeeld op t.v, of op straat),
-Of na een nare interactie met iemand anders zoals onenigheid met je collega,
-Of als reactie op bijvoorbeeld je kind die weer over je grens gaat.

Ongemak!
En wat doen we het liefst met ongemak?
Wat doen we reflexmatig;
-vechten
-vluchten
-bevriezen

Ook wel:
-het wegduwen van de boosheid, irritatie, schaamte, het ongemak
-het negeren van of het weglopen bij
-of het aanspannen van je lijf zodat het niet binnen kan komen (tenminste dat denk je).

Maar het blijft hierdoor juist in je systeem hangen.
-Het wegduwen betekend dat het later weer opborrelt, en het vaak groter wordt en het er op een later moment uit komt.
-Negeren is vaak iets wat je doet, maar de gedachtes blijven door je hoofd spoken en blijven opkomen.
-Het aanspannen van je je lichaam betekend dat je spierspanning krijgt, harde spieren die tot lichamelijke klachten kunnen leiden.

Wat dan wel te doen?!
? Ademen!!!!! ?
✅ neem even de tijd
✅ spreek (eventueel) hardop uit wat je voelt
✅ en adem een aantal minuten goed door

En je zult zien dat het gevoel verminderd en zelfs oplost.
Blijft een bepaalde nare emotie nou telkens terugkomen?
Dan is het goed om hier eens dieper naar te kijken

Ik maak graag “huizen” schoon

Ik maak graag “huizen” schoon.
De ironie van deze zin rolde bij mij tijdens mijn opleiding tot Kindertolk naar binnen.
Ik heb mijn jeugdige jaren heel wat gepoetst bij mensen.
Ik vond het heerlijk; schoonmaken. Lekker uit je hoofd, fysiek zwoegen en zweten en een mooi resultaat. Èn ik verdiende er toen 15€ per uur voor wat voor een student echt top was.
Poetsen heb ik eigenlijk mijn hele leven (en nog steeds) een dankbare bezigheid gevonden.
Tijdens de opleiding leerde ik dat het woord huis ook staat voor je eigen huis; je lichaam, je innerlijk/binnenwereld, je emoties, gedachtes alles wat het menselijk lichaam betreft.
Het graag poetsen van mijn huis staat voor dat ik graag bezig ben het zorgdragen van mijn eigen lichaam en dat ik innerlijk graag “op ruim”.
En dat is ook heel herkenbaar voor me.
Niets voor niet ben ik Coach geworden.
En de ironie dat ik dus vroeger graag andermans huizen “schoonmaakte”.
Ergens is dat ook iets waar ik nog steeds op ‘aan’ ga; poetsen bij anderen.
En nu weet ik dat ik hierop reageer omdat ik ouders/docenten begeleid bij het opruimen van hun innerlijke ballast waardoor ze nog of weer beter voor zichzelf (hun huis) gaan zorgen.

Mocht je nou een hekel hebben aan het poetsen van je huis; Je kunt je huis poetsen dus ook op een andere manier bekijken, misschien dat het wat in beweging zet……