Oren heb je om mee te horen?

Ik zie het vaak; een kind dat niet luistert.
Een heel normaal verschijnsel als je het mij vraagt.
Want kinderen willen nou eenmaal niet luisteren.
Die willen ontdekken, genieten, op hun reflexen af gaan, op hun gevoel dingen doen.
En dan is luisteren naar een ander soms verrekte lastig!

Een kind kan in elk moment namelijk iets anders willen dan jij, zoals jij iets anders wilt dan je buurvrouw, je collega, of je vriendin.
Het zijn net mini mensjes met een eigen mening die kids.
En dat is natuurlijk fantastisch, een eigen mening.
Of niet?
Ik hoor je denken; een kind moet toch af en toe gewoon luisteren??

Ik zie het gebeuren om me heen en zelf vind ik dit ook nog één van de lastigste kinderen die niet luisteren.
Maar als je als ouder hier nou eens bij stil staat, luisterde jij wel graag naar je ouders? Luisterde jij altijd naar de juf? Of wilde je het stiekem ook gewoon anders?
Maar heb je het wel afgeleerd om niet te luisteren.
En luister je nog wel naar jezelf, naar je innerlijke leiding?
Of moet je vooral heel veel van jezelf.

Niet luisteren is een bekende verschijning in vertalingen.
Allemaal wel met een persoonlijke boodschap.
Wat maakt dat je het niet kan hebben dat je kind niet luistert.
Wat wordt er geraakt als je kind niet luistert.
Wat wil je kind je vertellen?

Als je geraakt wordt is er ALTIJD een boodschap.
Luister naar je kind en ontdek een stukje van jezelf, zoals jij vroeger was, wie je (weer) mag worden.

Onderweg

Kinderen spiegelen ons met hun gedrag, handelingen, spel en soms zelfs ziekte.

Mijn jongste spiegelt mij vaak hoe het ook kan, ook wel perspectief genoemd.

Tijdens een rit van de lokale supermarkt naar huis werd ik laatst weer even herinnert aan een ‘oude’ boodschap van haar.
Femke fietst namelijk heeerlijk zig- zaggend achter me. Tong uit haar mond, rondkijkend van alles genietend, zeeën van tijd en vooral helemaal in het moment.
Daar kon ik begin van dit jaar niet zo goed tegen. Ik dacht dan; fiets toch eens een beetje door. En soms stond ik te wachten en merkte ik dat ik van binnen zuchtte.

Ik zou geen Kindertolk zijn als ik het niet op mezelf zou toepassen en ik kwam erachter dat Femke me een heel mooi perspectief spiegelde.
Ik ben namelijk iemand die ‘onderweg’ altijd haast heeft.
Ontwikkelingen op persoonlijk vlak, mijn opleiding, nieuw werk, het kan me allemaal nooit snel genoeg gaan. En dat is eigenlijk altijd zo geweest in mijn leven. Nog niet het ene afgerond hebben en alweer met het volgende bezig.
Geen tijd nemen om even stil te staan.

Maar wat spiegelt ze me; een mooi perspectief.
Weet je hoe het ook kan mam? Geniet nou eens onderweg mam. Je pad van het leven is ook nu. En niet van waar wil ik heen, hoe snel kan ik er komen en wat moet ik allemaal doen om het te bereiken?
Nee Femke spiegelt me geniet. Kijk om je heen, en vooral je tempo mag naar beneden mam.
Dus ik, fiets inmiddels net zo langzaam, slingerend en met mijn tong uit mijn mond.

Emotieregulering

In momenten waarop je kind emoties toont die voor jou als ouder niet fijn voelen; lees huilen, boosheid, zeuren/dreinen word je als ouder soms getest.
Het kan namelijk heel indringend zijn om de emoties van je kind te zien en te voelen.
De situatie vraagt dus nogal wat van je en doet een beroep op je volwassenenrol.
Het klinkt makkelijk om als volwassene te reageren op emoties van je kind, maar dat is het lang niet altijd. Want jij bent ook weleens moe, overprikkeld, of had net iets anders aan je hoofd.
Maar het kan ook zijn dat je merkt dat de emoties van je kind je meer raken dan dat eigenlijk wenselijk is. Voor je het weet sta je zelf terug te schreeuwen alsof jullie even oud zijn. Dat terwijl het kind juist een volwassene nodig heeft die gewoon aanwezig kan zijn, rustig blijft, liefdevol reageert, luistert en niet oordeelt.
Als gevoelens er mogen zijn creëer je als kind namelijk een gezonde relatie met je gevoelens en kunnen kinderen bij verdriet, boosheid of andere ongemakken hun systeem sneller tot rust krijgen omdat de gevoelens er gewoon mogen zijn.
Emoties kunnen afvloeien en hun lijf komt weer tot rust.
Dit duurt vaak niet meer dan 90 seconde.

Worden ze hier niet goed in begeleid door ouders en mogen emoties er niet zijn dan ontstaat er een vergrote kans op een afwijkende emotie regulatie systeem en/of gevoelig afgesteld stress systeem. Dit zijn mensen die gewoonweg niet hebben geleerd hoe ze hun systeem gezond kunnen dempen. En hierdoor kunnen er later oude (onderdrukte) emoties omhoog blijven komen.

Een kermis aan emoties

En daar komt weer het besef dat je eigen bril de emoties van je kind verkleuren……
En dat je de stap mag maken uit je eigen hoofd naar het gevoel van je kind, en het kind wat in jou leeft.

Er ging wat aan vooraf:
We gingen gisteren naar de kermis.
De rit met zijn drieën in de spin, lachen, gillen, en zoals Femke dan schreeuwt; IK HEB KRIEBELS OVERAL!!!
Daarna in de rups, natuurlijk meerdere ritjes omdat Sanne de kwast zo goed kan pakken, of omdat hij zich zo makkelijk liet pakken (ik weet het nog steeds niet 😉).
De meiden giebelen, gillen het uit van plezier en handen omhoog als hij achteruit gaat.
En ik glunder vanaf de kant, en daarin helpt het nummer van Pink dat door de boksen schalt voor mij natuurlijk ook mee.
Heerlijk!
Een suikerspin en een oliebol maakt de wandeling over de kermis voor mij helemaal af.
Oh neeeee mammmmm mag ik nog trampoline springen zegt Sanne met haar puppy ogen.
De dreigende wolken en wetend dat het om 17.00 heeeeeel hard gaat regenen maakt dat ik zeg, oké nog even springen maar dan gaan we echt.
Femke wil niet omdat ze echt helemaal onder de suikerspin zit en ik niets bij me heb om het er een beetje af te halen.
Sanne is inmiddels luidkeels en breed lachend aan het springen.
En Femke, 5 jaar, maar o zo slim, die met mijn oliebolservet haar gezicht schoonmaakt met de alcohol die bij de kaartjesmevrouw staat.
Femke is inmiddels schoon en die zegt: nu ik!
De regen begint en ik zeg; kom meiden we gaan, het gaat zo storten dus ik wil naar huis. Rennend naar de auto barst het los en zijn we net op tijd voor het grootste deel van de bui. In de auto genieten we nog na maar eenmaal thuis verteld Femke aan Mark dat ze niet mocht trampoline springen, en is ze heel boos.
Ik ben verbaast. Ze gaat op de bank liggen en duikt weg in haar boosheid.
Ik voel dat ik het wil temperen, ik hoor mezelf zeggen ga je nu van alles wat zo leuk was alleen zeggen wat je niet mocht?

En dan komt ie binnen, mijn eigen kleuring. Ik weet maar al te goed waar die vandaan komt. Als kind vond ik het zo moeilijk dat na elke leuk uitje mijn moeder in de auto altijd alles wat niet goed ging af kon vallen, en ik als kind altijd dacht; dat ga ik NOOIT!! doen.

Maar ik ben de andere kant van de medaille gaan belichten. Alles wat leuk was er laten zijn en alles wat niet leuk was wegstoppen. Het is een patroon wat een tijd geleden zichtbaar is geworden, en wat ik gelukkig snel herken.
Die gevoelens zijn van mij.

Dus ik laat Femke haar boosheid voelen, en lekker even op de bank in haar drama. En na een paar minuten zegt ze zelf: ik ben klaar met mijn boosheid.
En vervolgens komen de andere verhalen.

Weet je ieder mens heeft een eigen binnenwereld en reageert vanuit daar. Zo ook een kind. Als we onze eigen kleuring erover gooien en de emoties van het kind afkeuren dan leert een kind het af om zijn eigen reactie te tonen en zal het afstemmen op jou, op hoe jij reageert.
Een kind staat met zijn emoties dichtbij zijn/haar gevoel.
Laten we dat vooral zo houden, zodat het weet: Wat ik voel doet er toe.
Het is belangrijk dat een kind zelf een reactie mag hebben, zodat het afgestemd op zichzelf (met zelfvertrouwen) de wereld tegemoet kan treden.

Het is daarvoor wel belangrijk dat je weet in welk verhaal je getrokken wordt als ouder bij emoties van je kind. Want het kan zijn dat je zelf nog vanuit oude emoties reageert op je kind.

Kinderen willen het beste voor hun ouders

Moeder vertelt: Mijn kinderen hebben veel ruzie.
Ze willen niets meer delen. Ze geven elkaar weinig ruimte. En ze hebben continue strijd.
Wat me het meeste raakt is dat Julia niet bij Anne op de kamer mocht komen.
Terwijl Anne haar wel in haar kamer liet.
Anne was het zo zat! Het is niet eerlijk! Ik mag nooit in haar kamer komen en zij wel bij mij, schreeuwde ze. Anne is er zo klaar mee!
En nu is het de laatste maand zo dat Anne Julia niet meer in haar kamer laat

Bovenstaande tekst is een klein stukje van een verhaal van een moeder die bij me komt omdat ze merkt dat ze niet meer als liefdevolle ouder kan reageren. Dit omdat de ruzies tussen de kinderen haar zo raken. Ze wordt zo boos en verdrietig en kan er niet voor haar kinderen zijn.
Nadat ik moeder vroeg of ze het misschien herkent als ik “kamer” vertaal naar eigen ruimte; Ik was het zo zat! Het is niet eerlijk! Ik mag nooit in zijn eigen ruimte komen en hij wel bij mij, schreeuw ik. Ik ben er zo klaar mee!
En nu is het de laatste maand zo dat zelfs ik ……..niet meer in mijn eigen ruimte laat.

Ik vraag; Wie laat jou niet toe in zijn eigen ruimte en wie laat jij nu niet meer toe in jouw eigen ruimte?
Moeder schrikt. Ze wordt een beetje bleek en stil.
Vervolgens begint ze te huilen.
En blijft het stil.
Het kwartje valt….
Deze meiden spiegelden de relatie van hun ouders.

Ongemak voelen dat kun jij!!!!

Boosheid, irritatie, schaamte, afkeer, verdriet, neerslachtige gevoelens.
-Ze komen op bij gedachtes,
-Je voelt ze nadat er iets is gebeurt wat je niet leuk vindt,
-Ze komen op nadat je iets gezien hebt (bijvoorbeeld op t.v, of op straat),
-Of na een nare interactie met iemand anders zoals onenigheid met je collega,
-Of als reactie op bijvoorbeeld je kind die weer over je grens gaat.

Ongemak!
En wat doen we het liefst met ongemak?
Wat doen we reflexmatig;
-vechten
-vluchten
-bevriezen

Ook wel:
-het wegduwen van de boosheid, irritatie, schaamte, het ongemak
-het negeren van of het weglopen bij
-of het aanspannen van je lijf zodat het niet binnen kan komen (tenminste dat denk je).

Maar het blijft hierdoor juist in je systeem hangen.
-Het wegduwen betekend dat het later weer opborrelt, en het vaak groter wordt en het er op een later moment uit komt.
-Negeren is vaak iets wat je doet, maar de gedachtes blijven door je hoofd spoken en blijven opkomen.
-Het aanspannen van je je lichaam betekend dat je spierspanning krijgt, harde spieren die tot lichamelijke klachten kunnen leiden.

Wat dan wel te doen?!
💨 Ademen!!!!! 💨
✅ neem even de tijd
✅ spreek (eventueel) hardop uit wat je voelt
✅ en adem een aantal minuten goed door

En je zult zien dat het gevoel verminderd en zelfs oplost.
Blijft een bepaalde nare emotie nou telkens terugkomen?
Dan is het goed om hier eens dieper naar te kijken

Ik maak graag “huizen” schoon

Ik maak graag “huizen” schoon.
De ironie van deze zin rolde bij mij tijdens mijn opleiding tot Kindertolk naar binnen.
Ik heb mijn jeugdige jaren heel wat gepoetst bij mensen.
Ik vond het heerlijk; schoonmaken. Lekker uit je hoofd, fysiek zwoegen en zweten en een mooi resultaat. Èn ik verdiende er toen 15€ per uur voor wat voor een student echt top was.
Poetsen heb ik eigenlijk mijn hele leven (en nog steeds) een dankbare bezigheid gevonden.
Tijdens de opleiding leerde ik dat het woord huis ook staat voor je eigen huis; je lichaam, je innerlijk/binnenwereld, je emoties, gedachtes alles wat het menselijk lichaam betreft.
Het graag poetsen van mijn huis staat voor dat ik graag bezig ben het zorgdragen van mijn eigen lichaam en dat ik innerlijk graag “op ruim”.
En dat is ook heel herkenbaar voor me.
Niets voor niet ben ik Coach geworden.
En de ironie dat ik dus vroeger graag andermans huizen “schoonmaakte”.
Ergens is dat ook iets waar ik nog steeds op ‘aan’ ga; poetsen bij anderen.
En nu weet ik dat ik hierop reageer omdat ik ouders/docenten begeleid bij het opruimen van hun innerlijke ballast waardoor ze nog of weer beter voor zichzelf (hun huis) gaan zorgen.

Mocht je nou een hekel hebben aan het poetsen van je huis; Je kunt je huis poetsen dus ook op een andere manier bekijken, misschien dat het wat in beweging zet……

Treiteren

Joep (5 jaar) zit in de klas en is vandaag een beetje snibbig.
Hij bijt van zich af als kinderen te dichtbij komen.

Sinds die ochtend heeft hij een beetje buikpijn.
Hij voelt een naar gevoel in zijn buik dat er zit sinds hij ontdekte dat er bij zijn hamster bloed uit een bultje in zijn buik kwam.
Ze gaan vanmiddag naar de dierenarts.
Maar eerst moest hij naar school.

Hij weet niet waarom het gevoel in zijn buik er zit.
Joep zou het liefst naar huis gaan, naar zijn hamster.
Maar dat kan natuurlijk niet.

Loes is heel graag bij Joep. Ze spelen vaak samen. Maar vandaag merkt ze dat Joep anders reageert als ze bij naar hem toe gaat.
Het doet stom, en duwt haar weg.
Maar Loes geeft niet op en probeert het nog een keer.
Joep weet niet hoe hij duidelijk moet maken dat hij het liefst alleen is.
Liefst eigenlijk thuis is.
Hij voelt zich naar, zijn buik zeurt en hij is een beetje misselijk.
Joep vindt Loes vandaag stom omdat ze maar blijft zeuren.
Loes zet de stoel naar Joep neer aan wil gaan zitten, zoals ze zo vaak doet.
Joep duwt Loes weg en zegt tegen haar dat ze op moet hoepelen met haar gekke bril.
Van binnen schrikt hij zelf van wat hij zegt, maar nu is ze tenminste wel weg.

Juf Eline ziet Joep nu al een aantal keren Loes “treiteren”.
Joep duwt haar weg, zeg mag niet bij hem zitten, hij schreeuwt tegen haar en zegt nu zelfs iets over haar bril. Arm kind.
Juf Eline is het treiter gedrag van Joep zat.
Ze heeft een hekel aan treiterende kinderen.
Het kost haar energie om niet boos te worden.
Net nu ze vandaag al genoeg aan haar hoofd heeft.
Het is een drukke week en ze heeft allemaal afspraken waar ze eigenlijk geen zin in heeft.

Loes is een echte volhouder en gaat naast Joep staan als ze gaan buiten spelen en ze geeft Joep een hand.
Joep word boos en duwt haar weg en zegt weg brillemans.
Nu zal ze het toch wel begrijpen dat ik met rust gelaten wil worden.
Juf Eline ziet het, de maat is vol.
En juf Eline schiet in haar boosheid, ze wordt enorm getriggerd door het treiter gedrag van Joep.
Juf Eline zegt: Joep en nu houdt je op. Je geeft Loes nu gewoon een hand en je loopt samen naar buiten.
Joep wordt van binnen nog bozer en krabt Loes in haar gezicht.

Nu is het afgelopen! Eline stuurt Joep naar de directrice. Weg er mee!

En Joep, die kan alleen maar huilen. Dikke tranen.

Een trigger die we van binnen op voelen komen bij iets wat er buiten ons gebeurt verteld heel veel over ons eigen leven.
Het “treiter” gedrag van Joep is de trigger voor juf Eline.
Hierdoor kan ze niet meer reageren als een liefdevolle juf.
Joep moet vooral wegwezen met zijn gedrag.

Het verhaal achter het treiteren wat bij de vertaling naar boven komt is dat ze zelf als kind van haar moeder niet mocht treiteren. Dat doe je niet, punt uit!
En toen herinnerde ze zich weer die ene vriendin. Die ze eigenlijk helemaal niet aardig vond. Maar die maar aan haar bleef plakken.
Toen ze bij ons speelde en we samen leuk moesten spelen maar ik eigenlijk helemaal geen zin had.
Ik wist niet hoe ik haar weg moest krijgen. Dus ik begon haar te treiteren.
Maar het meisje bleef maar aan me hangen, op school, maar ook thuis, ze kwam zo vaak spelen, en ik durfde geen nee te zeggen. Ook al vond ik het niet fijn.
Dus ik treiterde haar en daarmee hoopte ik dat ze me van zelf niet meer leuk zou vinden.
Mijn moeder keurde dat af en gaf me straf. Ik moest aardig doen en anders moest ik de hele middag op mijn kamer blijven.
Ik voelde me zo alleen. Iets wat niet fijn voelde moest ik blijven doen, ik had geen andere ‘tools’ om mijn “vriendin” van me af te schudden.
Mijn moeder wilde naar me luisteren.
Treiteren mocht niet, dat is me ingeprent. En nu wegwezen en lief zijn.

Ik bedenk me dat ik mezelf al vroeg verloren ben door altijd aardig te zijn, want dat was mijn oplossing.  Maar daardoor ook ‘vriendschappen’ kreeg die waren gebaseerd op geen nee kunnen zeggen. Of niet de waarheid durven vertellen tegen mensen die ik denk ik anders links had laten liggen.
Als ik het nu over zou doen dan zou ik mezelf leren dat je met woorden echt wel de waarheid mag vertellen, op een vriendelijke manier iemand aangeven dat je er geen zin in hebt, geen behoefte hebt aan het contact.
Of geen contact zoeken, zeggen ik wil niet met je spelen, open, eerlijk.
Eerlijk gezegd bestaat mijn leven uit veel contacten die ik eigenlijk alleen maar heb omdat ik ze niet wil teleurstellen. Ik heb contact voor hen, niet voor mezelf.

Bovenstaande komt er bij juf Eline uit als een waterval.
Ze wist dit niet meer, waar het was ontstaan.
Nu het allemaal boven komt voelt ze de pijn die onder treiteren verborgen lag.
Van niet weten wat je moet doen, afgekeurd worden, niet kunnen delen, zich alleen voelen met haar problemen.

Eline kan er nu veel beter voor de treiteraar zijn.
Zowel voor de treiteraar in zichzelf als de kindjes in haar klas die treiteren.

Wat ze nu doet als ze iemand ziet treiteren?
Ik word niet meer getriggerd.
Ik vraag wat ze eigenlijk willen zeggen, of wat ze van binnen voelen, wat ze nodig hebben, wat er eigenlijk aan de hand is.
Simpele vragen die er vaak voor zorgen dat ze niet meer hoeven treiteren.
Ik kan als juf ze nu leren wat ik zelf had willen leren.

En het allerbelangrijkste;
Ik heb mezelf belooft om alleen nog contacten aan te gaan met mensen waar ik zelf blij van wordt.
En ik laat sommige contacten voor wat het is.
Ik kijk meer wat past bij mij, en waar ik blij van wordt.
Daardoor verlies ik ook minder energie.



Geraakt worden is een innerlijke roep.

Als je kind je raakt met zijn/haar gedrag, dan kan het zijn dat je innerlijk kind roept van binnenuit!
De eerste zeven jaar van je leven hebben voor een groot deel bepaald hoe je je ontwikkeld.
De ervaringen die je hebt gehad, je (leef)omgeving, je plek binnen het gezin, je ouders en school maken deel uit van wie je word.
Je gevoel van eigenwaarde, het vertrouwen in anderen, de mate van het gevoel dat je de moeite waard bent en dat je kan zijn wie je bent.
Een kind heeft de behoefte zich eerst weerspiegeld te zien in de ogen van een liefdevolle moeder.
De behoefte van kinderen is ten volle geliefd en geaccepteerd worden.

Wanneer er bepaalde belangrijke behoeftes in de kindertijd niet zijn vervuld, ontstaan er gevoeligheden, bijvoorbeeld angst om afgewezen te worden of angst om niet goed genoeg te zijn. Op basis van deze gevoeligheden kun je al jong onbewust besluiten hebben genomen zoals;
Ik moet me aanpassen,
Ik mag geen last zijn,
Ik moet me bewijzen,
Etc.

Deze gevoeligheden en besluiten lopen onbewust als een rode draad door je leven.
Het gedrag dat je daardoor hebt ontwikkeld, heeft je beschermd tegen afwijzing, kritiek of kwetsing.
Dat gedrag, bijvoorbeeld je aanpassen of hulpvaardig zijn, geeft je een veilig gevoel maar maakt het moeilijk om ander gedrag te ontwikkelen, want je wilt je niet onveilig voelen.
De kans is groot dat je daardoor een deel van jezelf en van je behoeftes niet laat zien.

Deze zogenaamde verstoten delen zitten (om een beeld te vormen) in een wachtruimte. Om beter tot je recht te kunnen komen zul je aan de slag moeten gaan met dit fundament.

Een kind dat liefde en geborgenheid heeft ontvangen ontwikkelt vaak een natuurlijke blijheid en speelsheid. Het gaat de wereld ontdekken vanuit een gevoel van nieuwsgierigheid en zelfvertrouwen. Een kind dat door de ouders over-beschermd wordt, zal op zijn hoede zijn want het mist het zelfvertrouwen om de wereld vrij tegemoet te treden. Een kind dat moet voldoen aan strenge normen en waarden zal ook op zijn hoede zijn uit angst voor afkeuring en afwijzing.

Er is een basisvertrouwen nodig om later op een fijne manier de wereld te kunnen verkennen.

Kinderen hebben behoefte aan een voorbeeld in het omgaan met emoties zodat ze betekenis kunnen geven aan innerlijke, vaak fysieke, signalen. Maar wanneer er geen aandacht en geborgenheid is, gaat het zich richten op de omgeving, om uit te zoeken hoe het zich moet gedragen.
De aandacht verlegt zich van de binnenwereld naar de buiten wereld.
Als je je richt op de buitenwereld is het lastig om je eigen gevoelens te herkennen.
Als het kind aan haar lot wordt overlaten, het verwijten krijgt of alleen gelaten met zijn gevoelens dan kan het een gevoel van minderwaardigheid of het gevoel dat het nooit goed genoeg is krijgen.

Hierdoor kan schaamte ontstaan en schuldgevoel en het kan zich machteloos voelen omdat het hier niets aan kan doen.
De beschermingsstrategie die kinderen dan ontwikkelen nemen ze vaak in lange tijd in hun leven mee.
Een voorbeeld: Het kind kan dan meer in zijn hoofd gaan zitten met piekergedachtes om zo minder te hoeven voelen.
Dit kwetsbare kind blijft ons leven lang bij ons.
Voor sommige klinkt het absurd dat dit kwetsbare en vaak gekwetste kind nog steeds in jou zit.

Maar ga maar eens bij jezelf na;
Raakt je kind je weleens meer dan zou moeten?
Heb je weleens last van dat je zaken persoonlijk opvat, niet om kunt gaan met kritiek, dat je door iedereen aardig gevonden wilt worden, je overal aanpast, perfect wilt zijn, je afstandelijk opstelt, je niet in staat bent om intimiteit te ervaren, partners aantrekt die niet in staat zijn je liefde te geven.
Of dat je je nooit echt gelukkig voelt of altijd behoefte hebt aan bevestiging.
Of dat je je emotioneel hebt afgesloten voor anderen.
Misschien ben je rationeel geworden, nogmaals leven in je hoofd beschermt je kwetsbaarheid in het voelen.

Hoe weet je nou dat er werk aan de winkel is??
Je kind of anderen om je heen kunnen je spiegelen door je te raken van binnen, dat kind in jou.
Als je kind je met zijn/haar gedrag raakt en je weet dat je niet als een gezonde volwassene reageert, denk dan nog eens terug aan bovenstaande tekst.
En ga aan de slag met het pijnlijke kindsdeel in jezelf.

Ik help je er als Kindertolk op een liefdevolle manier doorheen.

Alle emoties mogen er zijn.

Dat klinkt zo mooi. Maar waarom is het toch zo moeilijk?
Vreugde, verdriet, angst, boosheid zijn basisemoties.
En je hebt ook gevoelens als schaamte, achterdocht, jolig, machteloosheid, nerveus zijn, jaloezie, schuldgevoel, teleurstelling, verliefd, trots, spijt, beledigd, gelukkig, opgewonden, euforisch, eenzaam, verbazing, walging en nog veeeeel meer.
Een emotie is energie in motie en dan heb je gevoel wat je in je lijf voelt.
Het zet aan tot actie.
Bijvoorbeeld als je boos wordt is er dus iets wat je niet wilt, of je grens wordt bereikt, je wilt het anders.
Als je jaloers bent dan geeft je gevoel aan dat je dit eigenlijk ook heel graag wilt.
Wordt je blij dan is het iets wat je leuk vindt, waar je meer van wilt.
Maar waarom vinden we het makkelijker om blije gevoelens te voelen en te zien en vaak zo moeilijk om de ‘negatieve’ gevoelens te voelen of te zien bij onze kinderen?
We bestempelen ze als ongewenst omdat het zo naar voelt.
Dat komt vaak voort uit wat we te horen hebben gekregen; Ben niet zo boos, houdt nou op met huilen, doe eens niet zo overdreven blij, wat doe jij nou raar?
Gevoelens die opkwamen kregen een oordeel, een stempel.
Ze konden niet gewoon stromen, maar doordat je ze niet kon uiten omdat je dacht dat het blijkbaar niet gewenst was bleven ze vastzitten in je lijf.
En heb je het oordeel wat erop zat overgenomen.
Maar wat nou als we dit zouden kunnen loslaten?
Dat we emoties en gevoelens gewoon weer als raadgever gaan zien? Dat zou fijn zijn!!
Zowel voor jezelf als voor je kinderen. Dus heb heb je problemen met sommige emoties? Raakt de ene emotie van een kind je meer dan de ander. Dan is het nu het moment om ze los te koppelen van het oordeel en ze gewoon er te laten zijn